Canfield Patience is een klassiek kaartspel dat in de 20e eeuw in de Verenigde Staten populair werd gemaakt door Richard A. Canfield, een casino-eigenaar. Desondanks genoot dit Patience-spel al voor zijn doorbraak in de VS een redelijke populariteit wereldwijd, en het is nog altijd algemeen bekend onder zijn oorspronkelijke naam: Demon Patience.
Die onheilspellende naam spreekt voor zich zodra spelers de uitdaging aangaan. Het is een van de moeilijkste Patience-spellen, met cijfers die aantonen dat slechts 71% van alle deals gewonnen kan worden in de drie-kaart-trek-modus, en een gemiddelde van 35% overwinningen onder ervaren spelers, een waarde die voor gelegenheidsspelers flink daalt.
Canfield Patience: het tableau opzetten
Canfield Patience gebruikt een gewoon 52-kaartenspel. Het tableau is verdeeld in vier gebieden: de 4 fundaties, de talon, de reservestapel en het speelgebied.
Om de reservestapel op te bouwen worden 13 kaarten met de beeldzijde omlaag uitgedeeld, zodat ze links van de speler een kolom vormen. Alleen de laatste kaart, het dichtst bij de speler, ligt met de beeldzijde omhoog. De volgende kaart van het spel wordt met de beeldzijde omhoog op de fundaties gelegd.
Net als in de meeste Patience-kaartspellen is het doel van dit spel de fundaties op kleur en in oplopende volgorde op te bouwen. De kaart die uit het spel werd gehaald, vormt echter voor alle fundaties de basis. Als die kaart bijvoorbeeld een 7 is, moeten alle fundaties ook met een 7 beginnen en is de volgende kaart een 8. Heren worden gevolgd door azen en de reeks loopt in oplopende volgorde verder.
Vervolgens worden 4 kaarten met de beeldzijde omhoog onder de plekken van de fundaties uitgedeeld om het speelgebied te vormen. De overige kaarten komen in de talon, die met de beeldzijde omlaag moet blijven.
Hoe speel je Canfield Patience
Alleen de kaarten in het speelgebied kunnen gespeeld worden. Hier kunnen spelers ze verplaatsen om aflopende reeksen in wisselende kleuren op te bouwen. Een kaart kan alleen bovenop een vrije (zonder kaarten erop) worden geplaatst. Net als bij Klondike Patience is het ook mogelijk om deelreeksen te verplaatsen. Zo kan een reeks 7-6-5 bovenop een 8 in een andere kolom gelegd worden.
De kaart die met de beeldzijde omhoog op de reservestapel ligt, kan niet worden gespeeld tenzij ze direct naar de fundatie wordt verplaatst of naar het speelgebied. In dit Canfield Patience online-spel wordt die kaart automatisch naar een lege plek in het speelgebied gestuurd. Spelers kunnen ook in dit gebied reeksen opbouwen om zo de kaart in de reserve te bemachtigen. Is die bijvoorbeeld een 4, dan kunnen ze haar naar het speelgebied verplaatsen zodra een 5 vrijkomt.
Zodra de kaart aan de bovenkant van de reserve weg is, wordt de volgende omgedraaid. Wanneer de reserve op is, kan elke kaart in een lege plek worden geplaatst.
In de talon kunnen spelers nuttige kaarten vinden om de fundaties of reeksen in het speelgebied te bouwen. Er zijn twee speelmodi. In de makkelijke versie trekt de talon één kaart per keer. In de moeilijke trekt ze er drie.
Tips en strategieën om Canfield Patience te winnen
Creëer lege plekken
Lege plekken zijn de makkelijkste manier om kaarten uit de reserve naar het speelgebied te krijgen en speelbaar te maken, want je bent niet afhankelijk van reeksen of van de kaarten in de talon om die reeksen te bouwen.
Beter nog: zodra de reserve leeg is, kan elke kaart naar een lege plek, een groot voordeel omdat je dan veel gemakkelijker kaarten kunt verplaatsen en reeksen kunt maken.
Houd de fundaties in balans
Het is belangrijk om niet te proberen de fundaties één voor één op te bouwen, hoezeer dat je eerste impuls ook is.
De reeksen in het speelgebied moeten in wisselende kleuren worden opgebouwd. Als je bijvoorbeeld een rode fundatie voor de andere afmaakt, kun je zonder de zwarte kaarten komen te zitten die nodig zijn om de reeksen te voltooien, waardoor je de overige fundaties niet kunt bereiken of deblokkeren.
Geef voorrang aan de reserve boven de talon
Welke speelmodus je ook kiest, er is geen limiet op de talon. Zodra ze op is, kun je haar terugleggen en opnieuw doornemen.
De kaarten in de reserve zijn daarentegen moeilijker te bereiken: ze zijn pas speelbaar wanneer ze in het speelgebied liggen, en omdat ze met de beeldzijde omlaag liggen en alleen één voor één kunnen worden omgedraaid.
